‌‌‌‌‌نەورۆز یا زەهری مار؟

 

 

ها بڕوانە  چەندە جوانە شاری بانە

لە ئاربەبا بڵێسەی دێ  نەورۆزانە

پیرۆزبایی  خەڵكی ‌شارە دانە دا‌نە

سیمای باڵۆن،فڕەی موشەك، شەش زەمانە

 

بەڵام داخم بۆ چەند ساتێ دەخنكێ شار

ناحەز دەبێ بە دووكەڵێك زۆر نالەنار

گڕی ئاور لە بەر چاوا ون دەبێ و تار

كاتێ ویڕەی ئامبوڵانس دێ، دوو یا سێ جار

 

یەكەم لەگەڵ شەش زەمانە قامكەی پەڕێ

دووهەمین كەس مووشەك  گۆشەی چاو بڕێ

سێ دایكێك بوو، ئاور لە ناخیا هەڵپەڕێ

كاتێ ڕۆڵەی لەگەڵ باڵۆن ڕۆحی فڕێ

 

ها ببینە سیمای ‌شارە ناشرینە

لە دوو سێ لا دیدە گریان دڵ برینە  

گەلێ جاران لە بەهاری ئەم زەمینە

ئەوی دەگوورێ وشێن دەبێ غەم و شینە

 

۱۳۸۸/۱۲/۲۹

 

هە للە لی و تەللەلی

گه‌ردن زه‌ڕڕافه‌ی باڵا شلنگ قلیانی

ترسی قه‌مه‌ی چاوته‌ ئه‌ پێوم ڕێی فانی

تۆ ته‌جهیزی شه‌ڕ من کڵۆڵ پێت ناوێرم

گه‌ر بمایه‌ ئه‌م باسه‌ی ئه‌ نووسی خانی

شۆمپۆل

  لالایی خواندند زمان را

تا نداند رهگزران این برزن

پس  کدام انقلاب

به من هدیه میدهند غمهایشان

و از کی به بازی گرفته اند

دو سه چکه خنده ی لب کودکیم ؟ 

من تنها و خسته

در این کوی تاریک و دل خفته

اندوه و شب را هردو را به سجده روزگار میبینم

ولرزان سرمای کاش های خویشم

کاش گر کوبیدم بر دری ز درهای بسته

نوایی اما نه مستانه

پرسد چه خواهی ؟

  انگار دستانی ناشی

شرم ناکرده زخدا

لغزیده قلمویش هنگام نقاشی شب

به برگه های زندگیم  

دری را کاش گر بکوبم

دهد اندک آبی در کف دست هم باشد .

دهد که برچینم بساط لغزش نقاش شب  

حس میکنم رعب طناب

که بس چشم دوخته

به گردان گردن های منتظر    

  می بینم التهاب سینه خاك

خاك به ستوه ‌‌‌‌آمده ی شب نخواب

ز فرط آغوش گرفتن هایش

کاش پایان ناله های طناب

بگذارد دمی بخوابد خاک

ازکی. رگها

اینجا

تشنه ی بغض اند و زخون بیزار؟

  نفس ها

بیزار زهوا و تشنه ی غبار؟

ز زمان بپرسید بیچاره اما گر یادش باشد ........